Merhabalar, öncelikle beni okuyor ve kendinizden birşeyler buluyor olmanız beni gerçekten çok mutlu ediyor. Ben bir yazar değilim. Ben sizler gibiyim. Gerçeğim. Beni tanımak isteyenler oluyor. Benim bir önemim yok. Kalbinizdeki o acıdan daha değerli değilim. Yazdıklarım büyük şeyler değil. Onlar hislerim...
Sizler daha kıymetlisiniz. Düşüncelerinizi önemsiyorum. Çünkü önemli olmamanız için bir sebep yok. Ne okuduğunuz, ne olduğunuz, hangi soyismi taşıdığınız, aylık geliriniz, ırkınız, cinsiyetiniz, dininiz, diliniz hatta TC'nizi bile unutun. Şu an burada sizi diğer insanlardan ayıran herşeyi unutun. Geriye tek gerçek varlığınız olan insanlığınız kalıyor. Gerisi gerçekten yalan. Toprak parçası, mülk, yatırım sizi siz yapan şeylermiş gibi görünüyor. Sizin değerinizi belirleyecek olan şeyin "ne kadar paranızın" olduğu olması gerçektende bu saçma sapan düzenin ne kadarda akıl almaz olduğunu gösteriyor. Sizin değeriniz hisleriniz. Ceplerinizde belki çok paranız yok, bu önemli değil. Ceplerinize sığdırabildiğiniz kadar düşünce, hayal ve sevgi sığdırın. Çünkü gerçekten bu düzenin bir parçası olmaktansa çok daha mutlu edecektir. Verdiğimiz bu savaş ne için, daha iyi bir gelecek? Sahiden daha iyi mi? Çocuğunuza bırakacağınız gelecekte denizler olacak mı? Peki o yeşillikler? Orman yada temiz bir gökyüzü. Hani masmavi, baktığında sevgiliyi hatırlatan, bulutlar elbisesi olan. Nasıl bir gelecek ? Gerçekten vermek istediğiniz şey bu mu? Dumanlı bir hava, gri bir şehir. Tonla avm. Avmler olmassa olmaz değil mi bu günlerde? Çabalıyoruz, kazanıyoruz sonra gidip harcıyoruz. Geriye kalan bu düzen içerisinde giyebileceğimiz kıyafet, binebileceğimiz araç, kalabileceğimiz bir ev. Bu düzene ayak uydurmaya çalışırken bir parçası olup çıkıveriyoruz.
Hepiniz mükemmelsiniz, öğüt vermek bana düşmez elbette sadece hatırlatmak istedim. Çünkü yazmadan edemiyorum...
Geleceği düşünmeden edemiyorum. O kadar çok sığdırıyorum ki geleceğime. Bir bana yer kalmıyor. Gerçi geleceğimde olmak istediğimi düşünmüyorum. Senin geleceğinde olmalıydım. Benim yerim orası. Peki benim için yerin var mı ?
Komik olan şeylerden biri de, öleceğimizi biliyoruz. Hemde başından beri. Buna rağmen yaşamaktan korkmuyoruz. Sevmekten, sevilmekten korkmuyoruz. Korkmadım, hem ölmeden önce göreceğim yüz seninki olacaksa. Bu ölüm müdür sahiden? Zihnimin boşaldığı çok sahne var. Bunlardan biride koşudur. Koşarken en az bir bilim adamı kadar düşünceli olurum. Yorulduğumu farketmeyecek kadar düşünürüm bazen. Herşeyi! Hayatımı, hayatıma dahil olan olmayan herşeyi. Bazende nasıl olduğunu düşünürüm. Nasıl oldu da aynı sabaha uyanmadık?
Yıldızlar insanı hoş ediyor. Kimine göre hoş değilim tabi, şu anki halimi görseler yıldızların altındaki halimi çok seveceklerdir. Domino taşları yıkılıyor, ben en sondaki taşım. Hayatımın yıkılışını birer birer seyrediyorum. Soğuk kanlıyım, öleceğim zamanı az çok tahmin edebiliyorum. Yinede en sonda, ölmeyi beklerken seni düşünüyorum...
Havalar soğuyor gibi. Hassastın, azıcık esti mi rüzgar. Kızarırdı burnun. Sarılırdın kaşkoluna. Üşüdüğünde bana sıkı sıkı sarıldığın o an için, bir mum yaktım geceye. Tüm ölü ruhlar aydınlanıyor, ta ki eriyene kadar kalbim. Tüm ruhların aydınlığı, benim karanlığıma gömülecek ve bunun sebebi sen değilsin. Benim takatsizliğim. Benim güçsüzlüğüm. Sensiz yapamayışım ve ben gerçekten sensiz ne yapacağımı bilmiyorum. En içten yazıyorum bu yazıyı. En derinlerden geliyor kelimelerim. En karanlık gecelerden biri. Bilgisayarın ışığı yorsa da gözümü ovalamıyorum. Hadi uyu yorulmuşsundur demedikçe sen, uyku girmiyor gözüme. Gözüme saçın kaçsın istiyorum. Sen yanımdayken esen soğuk poyrazdan yaşarsın gözlerim istiyorum. Gerçi küçükken kırmızı bir vosvos istemiştim. Olmuyor, benim isteklerim olmayacak. Yazarken kendim olayım dedim, zaten hiç başkası olamadığımı farkettim. Yine yıkılıyorum, yine tutan yok!
Bu geceyi bir kağıda karaladım, uçak yapıp rüzgara bıraktım. Çakıldığı yerde benim enkazım olacak. Bulduğunda toparlama, benden geriye kalan bir tek aşkın olacak..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder